Kijkje in de gare DPG-censuurkeuken

We moeten het hebben over een brief column in de Volkskrant. Een column van Izz ad-Din Ruhulessin waarin de Amsterdamse burgemeester Femke Halsema op de pijnbank wordt gelegd en wordt gefileerd hoe zij met een leus uit de koran Amsterdam met de islam en zelfs Teheran (de (oorspronkelijke) woorden van de columnist, niet de onze) verbond. Een column die in bepaalde kringen uiteraard heel lekker liep, zo lekker zelfs, dat de column niet veel later ineens was weggelopen van www.volkskrant.nl. Foetsie, verdwenen, verwijderd (gek maar dat gebeurt nou nooit bij de columns van Marcia Luyten), en niemand die wist waarom. Misschien was de column wel gepubliceerd zonder dat de redactie ernaar had gekeken, misschien moest Klok zijn lok er nog overheen halen, het was immers al zeker een uurtje na vijven toen deze op de site kwam. 

Meer dan een week was de column onvindbaar (althans, hier nog te lezen), maar hee PLOTSBAMBENG: daar is ie vandaag zomaar weer! Alleen wel tamelijk verminkt. Want in de nieuwe, gekuiste versie zijn er toch een aantal dingen, om niet te zeggen woorden, veranderd, om niet te zeggen gecensureerd (hier alle wijzigingen). 

Om te beginnen de titel, die in de oorspronkelijk versie luidde: "Hoe Femke Halsema Amsterdam verbond met de beulen van Teheran". Daar is nu van gemaakt: "Hoe een ‘verbindende brief’ juist diepe wonden blootlegt bij slachtoffers van islamitische regimes". Een aanpassing waardoor de titel nu doet vermoeden dat het onderwerp van de column niet langer Halsema is, maar 'de verbindende brief'. Terwijl wij na meermaals lezen toch echt concluderen dat de column hoofdzakelijk over Halsema gaat.

DAN D66. Izz schrijft oorspronkelijk over D66: "In ieder geval vindt D66 dat de Korantekst inderdaad gelezen kan worden als onderschrijving van de doodstraf, maar ‘contraproductief’ om Halsema daarmee ‘publiekelijk de maat te nemen.’" Verwarrend genoeg is er in versie twee helemaal geen D66 meer te vinden? Vindt D66 dit dan niet? Klopt het niet wat Izz schreef? Of is er misschien een andere, Volkskranterige reden voor het ontbreken van D66? Wij stellen alleen maar vragen.

De Jodenjacht tot slot is weggecensureerd uit de zin "Ongetwijfeld deelde Halsema dit om te verbinden na de ‘Jodenjacht’, c.q. de Maccabi-rellen." En daar hoeven we niet heel veel woorden aan vuil te maken. Vraag het de jodenjagers anders zelf. Enfin.

U ziet de mate van censuur, waarmee een spijkerharde column van de diepst geslagen spijkers wordt ontdaan door het deugende DPG-directoire. Hebben columnisten bij de Volkskrant dan wel de 'vrijheid hun mening te geven' en hoeven zij zich dan ook niet aan 'de journalistieke regels voor objectiviteit' te houden? Die VK-columns worden toch niet voor niets steevast met die zin versierd? Heel gek allemaal. Want nu lijkt het haast alsof 'Halsema' niet in de kop mag, alsof 'D66' niet genoemd mag worden en alsof de columnist helemaal niet de vrijheid heeft om een Jodenjacht, geheel naar journalistieke objectiviteit, een Jodenjacht te noemen.

Femkicide?

Een vreemde situatie gisteravond in de martelkamer van de macht (djiezes, red.), oftewel de opiniepagina van www.volkskrant.nl. Daar stond eventjes een column van D66-lid Izz ad-Din Ruhulessin, bekend van GeenStijl. Die column ging over een LinkedIn-post waarin Femke Halsema een brief met een citaat uit de Koran aanhaalde, en wat dat citaat eigenlijk betekent voor homo's die seks hebben of vrouwen die geen hoofddoek dragen. Maar even later stond de column er niet meer. Verwijderd! Pagina niet gevonden! Eerst dachten wij nog dat het om een technisch foutje ging, maar inmiddels zijn we al meer dan 17 uur verder en is de column nog steeds niet opgedoken. Toen dachten we dat er misschien iemand uit het weekend vakantieteam van de Volkskrant was gevallen over de maffe metafoor 'martelkamer van de macht'. Je noemt de auto van Max Verstappen ook niet het yoghurttoetje van de Weisensee. Maar ja. Marcia Luyten, Julien Althusius én Jarl van der Ploeg hebben nog steeds een column bij de Volkskrant, dus kwaliteit speelt geen rol. We weten in ieder geval zeker dat de Volkskrant de columns niet alleen maar heeft weggehaald, omdat die kritisch is op Femke Halsema. In de Volkskrant mag je namelijk kritiek leveren op iedereen, zolang iedereen maar blond en radicaal-rechts is. Hoe dan ook, internet vergeet niet, het complete stuk over Barbara Streisand Femke Halsema is gewoon HIERRRR te lezen.

Heel veel INGEZONDEN WOORDEN

Noot van de redactie: Vorige week in de Volkskrant verscheen een vrolijk stuk van Izz ad-Din Ruhulessin, ooit hier omschreven als "De Sywert van Lienden onder de islamopiniemakers", later gederadicaliseerd en kennelijk nog steeds behept met allerhande meningen. En meneer bleek nog op zoek naar een plek om zijn essay (toe maar) van meer dan 3000 woorden over de multiculturele samenleving kwijt te kunnen. De samenvatting had hij ook al af: "Met de kracht van een intellectuele atoombom en de razernij van een morele storm, ontmaskert Izz ad-Din Ruhulessin het multiculturele project als een dystopische gevangenis, waar progressieve hypocrisie vrijheid gijzelt en onderdrukking voedt, terwijl hij oproept tot een onverbiddelijke revolutie voor radicale individuele vrijheid en rechtvaardigheid." U leest het: daar zit geen woord Arabisch tussen, en ook geen valse bescheidenheid. Maar oordeelt u vooral zelf.

Zeer geachte medeburgers,

Een gitzwarte nacht noemde de burgemeester van Amsterdam het. Een groep Amsterdammers besloot na de Kristallnachtherdenking om bij wijze van live action roleplaying op jodenjacht te gaan, nota bene op loopafstand van het Achterhuis. Deze keer droegen ze geen rode banden om de linkerarm, maar groene banden om het voorhoofd. Vanzelfsprekend is de gemeenteraad en de gehele samenleving hierover verbolgen. Een paar dagen later krijg ik van een partijleider een e-mail waarin staat dat deze tijden vragen om verantwoordelijk leiderschap.

Ik ben een overtuigd aanhanger van het sociaal-liberale gedachtegoed, de reïncarnatie van Hans van Mierlo zo u wilt. Vanzelfsprekend kan ik daarom de oproep tot verantwoordelijk leiderschap onderschrijven. Helaas heb ik zelf niet het privilege om dit idee zuiver als politiek vraagstuk te benaderen, zoals de heren met zeven vinkjes, die in de veiligheid van hun bubbels filosoferen, zoekend naar de volgende groep die het instrument van hun morele verhevenheid kan worden.

Op een leeftijd dat ik mezelf liever had beziggehouden met meisjes vingeren na het klassenfeest van de middelbare school, moest ik mezelf afvragen wat het betekent om een allochtoon te zijn. Via de praatprogramma’s op televisie had ik namelijk vernomen dat ik dat ben. Ik was een totallochtoongemaakte, wat tegenwoordig Nederlander met een migratieachtergrond heet. Blijkbaar bestaat er zoiets als “de Nederlanders” en “de Anderen.” Met het diversiteitsdenken dat progressieve kringen nu al meer dan een decennium omarmen, is dit alleen maar nadrukkelijker geworden, uitgebreid met nog meer categorieën zoals geslacht, geaardheid en neurologische compositie. Het is daarom een persoonlijk, existentieel vraagstuk.

Tijdens mijn ontwaking in de multiculturele dystopie leerde ik nog veel meer. Ik heb ook een "eigen” cultuur, waar ik niet voor heb gekozen. Ik heb een “eigen” identiteit die primair bestaat uit mijn veronderstelde etniciteit, waar ik ook niet voor heb gekozen. Blijkbaar ben ik ook onderdeel van een gemeenschap, waarvan mij nooit is gevraagd of ik daarbij wilde horen. Die gemeenschap heeft ook vertegenwoordigers, soms zelfs van overheidswege gesanctioneerd, zonder democratisch mandaat. Waarom? Omdat ik geen melaninebeperking heb en de architecten van de multiculturele samenleving ooit besloten dat ik dan behoor tot “de Anderen.” U zult bij het lezen van dit essay gaandeweg wel uitvinden wat het betekent om een melaninebeperking te hebben, net zoals dat ik moest uitvinden wat het betekent om totallochtoongemaakt te zijn.

De architecten van de multiculturele samenleving - al kunnen we het vanaf nu beter een gevangenis noemen aangezien het duidelijk zal zijn dat ik er niet voor heb gekozen - verzonnen allerlei “eigen” gemeenschappen, “eigen” identiteiten en “eigen” culturen als voertuigen voor emancipatie, vrijheid brengend voor de migrantenkinderen. Nooit is mij gevraagd of ik dat nodig had, laat staan of ik dat wilde. Misschien wil ik gewoon een Übermensch zijn, zoals Nietzsche het bedoelde, en mijn eigen waarden scheppen. De xenofobe rechtspopulisten vinden mij dan niet geïntegreerd, althans wanneer ze het niet met mij eens zijn. In progressieve kringen doen ze dan gewoon alsof ik niet besta, als ik voor hen niet in het multiculturele succesverhaal pas. Ik overwoog aanvankelijk een autobiografische roman te schrijven met als titel Mijn strijd: de uitbraak van een Übermensch uit de multiculturele gevangenis, maar dat zou bij de Duitse vertaling wellicht tot controverse kunnen leiden.

Inmiddels zijn er ook twee generaties totallochtoongemaakten gesocialiseerd met de lens van deze gevangenis. Het is zo diep verankerd in onze samenleving dat het al op jonge leeftijd de psyche van kinderen aantast, iets wat overigens al sinds de jaren ‘90 van de vorige eeuw bekend is. Zoals homo’s een conflict ervaren tussen het heteronormatieve beeld, waarmee ze zichzelf geleerd hebben te bekijken, en hun werkelijke geaardheid, komen totallochtoongemaakten onvermijdelijk in conflict tussen de etnische of culturele identiteit die hen wordt opgelegd en hun werkelijke individualiteit.

De psyche van totallochtoongemaakten is dusdanig aangetast dat het in de multiculturele gevangenis meestal als moreel vergrijp wordt beschouwd om jezelf niet met de afkomst van je (groot)ouders te associëren. Iedereen met (groot)ouders die in het buitenland zijn geboren en niet binnen het stramien van de etnische celblokken blijft, kent het verwijt “te wit” te zijn, “te Nederlands”, of “verkaasd.” Dit kan gaan om oppervlakkige zaken, zoals jezelf kleden als een heer van respectabel statuur in plaats van in een trainingsbroek en een guccipet. Vaker gaat het echter om de “verkeerde” opvattingen, die niet passen binnen de collectivistische dwangbuis van de door het multiculturele narratief gemaakte gemeenschappen, de celblokken van de multiculturele gevangenis.